कवि कटेरो

कमरेड !

कमरेड !
आज म रेड उडेर
अलि कम रेड भएको छु

बाँकी खित्का

माछाको पोष्टमार्टेम

समुद्री किनारामा
एउटा माछाको पार्थिव शरीर
समुद्री छालहरूले फ्याँकिदिएछन्

बाँकी खित्का

जलमान्डौको जलन

मेलम्ची किन चाहियो नगरमा ? खल्ती मुसारे भयो
छेवैमा जल(एटिएम् खुलिसक्यो सिक्का घुसारे भयो

बाँकी खित्का

कोमामा देश

एउटाले हेर्नलाई काम लाग्छ 
आँखा लान्छु भन्यो
अर्कोले लुट्न काम लाग्छ हात लान्छु भन्यो

बाँकी खित्का

पुत्ला र पुतलीहरू !

जतिसुकै पहलमान देखिउन्
पुत्लाहरू पुत्ला नै हुन् 
जतिसुकै सुन्दर देखिउन्

बाँकी खित्का

वर्गान्तर ?

आउनुहोस् !
हामी सँगै यात्रा गरौँ
म सिट छोडी दिउँला ।

बाँकी खित्का

चतुरे

सानैदेखि चतुर थियो
फिलिंगोको झिल्को थियो
शोषण कहिल्यै सहन्न थ्यो

बाँकी खित्का

सिण्डिकेट हटेपछि 

सिण्डिकेट हटेपछि मर्निङवाक नै छोडें ।
हिजो देख्या सपनालाई लोप्पा दिई तोडें ।।

बाँकी खित्का

एकादशीको व्रत

छुन्नन् दाल र भात मात्र घरमा श्रद्धा गरी धर्मको
धुन्नन् साबुनले चमक्क कहिल्यै चिल्लो चुली चर्मको

बाँकी खित्का

ल ल भन्दिउँला

घरभित्र दनादन चोर पसे
घरमालिक चाहिं लुकेर बसे
मनभित्र गुने अब मुश्किल भो

बाँकी खित्का

हरायो

कुकुर, स्याल, बिरालो कालो खरायो करायो
दिउँसै झ्याल फोरियो, रातो जरायो हरायो ।

बाँकी खित्का

चीँचीँ मुसी चीँ मुसी

भान्सारूप तमाम देशभरका कुर्सीहरूमा बसी
चिल्ला भाषणमा विकास(मसला नौनी बनाई घसी

बाँकी खित्का

उधारो प्रेमको कैँची हो

दिनहुँको उधारोबाट आजित भएर
जब साहु सोहनलालले
लेखेर झुण्ड्यायो पसलमा

बाँकी खित्का

ला !!

गोदाई खानुलाई पनि कसैले राम्रो भन्छ ?
भन्दा रछन त !
ला ! अब फेरि सुरु हुने भो

बाँकी खित्का

ऊ अर्थात ढाँटबहादुर !

कैले,
उसैको टाङ्मुनि छिरेर 
उसैले हामीलाई सिध्याउँने भयो भन्छ ।

बाँकी खित्का

भोकतन्त्र

सपनामै रमाएर
सारा खुशी भर्न खोज्दा
मानो भेटिएन

बाँकी खित्का

हजुरको बुट

हजुरको बुट सुम्सुम्याइरहँदा
म सोचिरहन्छु
किन मान्छे कसैको जुत्ता जति पनि
सम्मानित हुन सक्दैन ?

हजुरको बुटको जस्तो कर्णप्रिय
सत्य
अरू कुनै आवाज छैन
हजुरले जस्तै चिटिक्क मिलाएर लगाउन
अरू कसैले जानेकै छैन
हजुरको कालो चम्किलो बुटलाई
कुनै दिन
मैले अझ चम्किलो बनाउन नपाएको सुन्दा
नियास्रो मान्छन्
मेरा श्रीमती र छोराछोरी पनि ।

हजुरको बुट कहिल्यै फोहोर लागेन मलाई
त्यसलाई बोकेर हातमा
राखेर काखमा
पत्र पत्र केलाएर
हजुरले कुल्चेर आएका मजदुरका रगत
हजुरले कुल्चेर आएका सुत्केरीका स्तन
हजुरले कुल्चेर आएको आफ्नै वीर्य
कालो पोतेर छोपछाप पारेपछि
म मेरो भोक मेट्छु
तर, बुझ्दिनँ
हजुर किन मन पराउन्नुहुन्न कालो रङ ?

जुत्ता खोलेपछि
अलि पर तर्केर बस्नुहुन्छ
ता कि नछोइयोस् हजुरलाई
यी जुत्ता छोएका हातले
नलागोस् पालिसको रङ
हजुरको सफेद पोशाकमा
नआओस् पसिनाको गन्ध
हजुरले चपाएको पानमा मिसिएर
र देख्नु नपरोस्
आफ्नै जुत्ताले
कति धेरै फोहोर टेकेर जोगाउँछ हजुरलाई ।

हजुरका जुत्ता काला बनाउँदा बनाउँदै
मेरो दाह्री र कपाल सेता भइसके
मैले झारेको जुत्ताको धुलो
मैमाथि खनिएर
फुस्रा भइसके हातखुट्टा
आफूले आफैँलाई नचिन्ने गरी
बाक्लो भइसक्यो अनुहार
हजुर त उस्तै जवान देखिरहन्छु म ।

हजुर जस्तै भाग्यमानी छन् यी जुत्ता
घर पुग्नेबित्तिकै हजुरसँगै भित्रै जान्छन्
मै’सापले आफ्नै हातले जतनसाथ खोलिदिनुहुन्छ
र मिलाएर राखिदिनुहुन्छ ¥याकमाथि
जहाँ पालिस दल्ने मान्छे कहिल्यै जान सकेन ।

माफ गर्नुहोला हजुर
धेरै वर्षपछि आज मलाई
यो कालो पालिस
हजुरकै अनुहारमा पोत्न मन लागेको छ ।
 

बाँकी खित्का

मेरो भुँडी

टन्नै खान्छु म दाल, भात, चटनी मानेर मीठो अनि ।
ठूलो हुन्न भुँडी अझै तलतलै घट्दै छ यो तैपनि ।।

बाँकी खित्का

बाँदरका हातमा नरिवल

(हास्यव्यङ्ग्य निबन्ध सङ्ग्रह ‘बाँदरका हातमा नरिवल’
माथिको व्यङ्ग्य समीक्षा)

‘त’ बर्गको अन्तिम वर्णबाट
निस्कन्छ त्यो नाम त सानसाथ

बाँकी खित्का

म पनि भूमिगत छु 

सैनिकले सैलुट हान्छन्
पुलिस, हाकिमको सलाम खान्छन् 
बालुवाटारमा छ तिनको स्वागत

बाँकी खित्का

कुकुरको पुच्छर

मान्छेको जात 
सुधार्नलाई कति कोशिस गरिन्छ

बाँकी खित्का

जिब्रो जँचाऊ अब

सम्झिन्छन् अझ गाउँका तरुलता तिम्रो बिहेको दिन
ए काकी “पति“ हुन् परन्तु मुखले “बाबा“ भनेकी किन

बाँकी खित्का

शुभकामना नयाँ वर्षको

मञ्जरी पालुवा फूल भै आँकुरा
देखिई बैंसकी सुन्दरी झैं धरा ।

बाँकी खित्का

रोगी स्वयं डाक्टर

साँढेले जब कुल्चियो पयरले बाछो छ आन्दोलित
के हो चोट ? गएर सोध न सखे आफै अचानोसित

बाँकी खित्का

झर्ला र खाउँला

दासताका दुई वर्ग छन् मेरा दृष्टिमा सँगी !
पहिलो बाध्यता नै हो र दोस्रो चाहिँ स्वैच्छिकी

बाँकी खित्का