घिमिरेको घ्वाइँ

मेरा दुःखी दुई खुट्टा !

आजकाल मलाई मेरा यी दुईखुट्टाको अति माया लाग्न थालेको छ । यो सिङ्गो शरीरलाई जहाँ भन्यो त्यहीँ पुर्याउने जिम्मा यिनै दुई खुट्टालाई छ । उकालो होस् कि ओरोलो, दिनमा होस् कि रा

बाँकी खित्का

रोडाको रडाको !

सरकार र क्रसर व्यापारीका रोडा रडाकोमा राँको चल्यो । साँढेको जुधाइ बाच्छाको मिचाइको महँगीमा परेका जनताको रुन्चे डाँको चल्यो ! पहिले जनता रुनु न हाँस्नुमा थे भने झन् लोकत

बाँकी खित्का

‘नमच्चिने पिङको सय झट्का’

तुक मिलेका तुक्का र उक्ति मिलेका उखानको उन्नत प्रसङ्गदेखि उद्धृत प्रयोगसम्म सङ्गतिअनुसार नै उखानको बखान भएको पाइन्छ । समाजको माझ आख्यान र उपख्यान गर्ने उखानहरू चुड्क

बाँकी खित्का

कुर्सीको डर

एउटा भीमकाय अपरिचित कालो मान्छे हाकिमको कार्यकक्षमा पसेको देखेर त्यहाँको खाली कुर्सी डरायो । थक्र्यो । हडबडायो । अनि सावधान भयो । र सोच्यो । हाकिमसाहेबले बस भनेपछि त त्

बाँकी खित्का

मेलम्ची मैयाँलाइ पिरेमपत्र

प्राणेश्वरी मेलम्ची मैया,

तिमीले यो उपत्यकालाई धोकेबाज ठानेकी हौली, उपत्यका त उपद्र्याहा रहेछ मलाई कलियो हालेर हुर्मत लिई भाग्यो भनेकी पो छौ कि ? भो मलाई त्यस्तो धोके

बाँकी खित्का

चम्चा र चम्चेको गाईजात्रा !

प्रकृतिले बनाएको यस्तो हात हुँदाहुँदै पनि मानिसले केही खानुप¥यो भने किन चम्चा नै प्रयोग गर्छ भन्या त हात जोगाउन र चम्चा खेलाउन पो रहेछ । दुनियामा जति हात छन् त्योभन्दा

बाँकी खित्का

कालोको कुरा !

 

कालोको कुरो गर्नेबित्तिकै तपाइँ नझस्किनोस् । कालो सबै नराम्रा कहाँ हुन्छन् र ? कालोको कमाल कति छन् कति । कालो आँखामा कालो चस्मा लगाएर हिँड्नोस् स्वास्थ्यलाई फाइदै

बाँकी खित्का

परे हल्लामा चल्ला

हल्लाको हावाले कहाँ पात मात्र हल्लँदो रहेछ र ! कहिलेकाहिँ त रुखै पनि पसारिँदो रहेछ भन्या ! हेर्नोस् त आजकाल पक्षीका फुल र चल्लाहरू हल्लैहल्लामा हल्लिएर रल्लिएको ? उता चल्

बाँकी खित्का

घरै छिर्यो तर माछो छिरेन !

खै केल्लाई अचम्म भन्ने ? त्यो पानीको माछो पानी बिना एकैछिन पनि बाँच्न सक्दैन । पानीमै बस्ने पानीनै खाने । पानीनै उसको घर । दशकौँ सम्म कुरमा लुकेर ठूलो बनेको माछो अहिले स्व

बाँकी खित्का

के तपाईं काठमाडैाँ बासी नहुने ?

आउनोस् ! आजकाल बासी हुन लायक छ यो काठमाडौं । कसैले तपाईंलाई उपत्यकामा बोलायो भने किन, कहाँ, केका निम्ति ? जस्ता कुनै पनि प्रश्न नगरी खुरूक्क झिटीगुन्टा काँधमा हालेर काठमाड

बाँकी खित्का

सुशासन कि घुशासन ?

यो प्रश्न गर्ने कुरै होइन । देश, काल परिस्थिति न्याय नेता नैतिकता शासक शासित आदि सबैलाई हेरेर उनका व्ययहारलाई बुझेर भनिने कुरो हो । यो बबुरा लेखककै मुखबाट किन सुन्नुपरेक

बाँकी खित्का

ए विश्वास पनि अपहृत भएछ !

धर्मप्रसाद बूढा धर्मराउँदै र फत्फताउँदै धर्मशालाबाट धान्यशालातिर लाग्दै थिए । शान्ति विपनाको घरतिरबाट आइरहेको देख्दा आनन्द पनि प्रफुल्ल नै थियो । बीचमा सपनाले शान्त

बाँकी खित्का

गाउँ नै वृद्धाश्रम भएछ !

सरकारले वृद्धाश्रम बनाउँछु भनेको त राजनीति पो रहेछ । वृद्धभत्ता वितरक त गाउँ नपस्ने भएछ । सिङ्गो मुलुक नै वृद्धाश्रम भएपछि सरकारले वृद्धाश्रम बनाउनु नपर्ने भएछ । जुन ग

बाँकी खित्का

गर्भमै छोरीको हत्या ?

के डाक्टर साहेबले त्यत्रो पढ्नु भएको नारीसंहारकै लागि रहेछ ? तपाइँको विद्याले त सधैँ अमुक बालिकाहरूलाई यस धर्तीमा सकेसम्म आउनै नदिने पो रहेछ ? तपाइँका प्रविधिले महिला न

बाँकी खित्का

भ्रष्टाचारी मात्र रे !

होइन के सुन्नु परेको ? राष्ट्रलाई सुशासन दिन्छु भनेर माथिल्लो कुर्सीमा बस्नेले पनि कसरी हेरेर हो भ्रष्टाचार नगर्ने व्यक्ति पाउनै गाह्रो भन्नु भएको ! उहाँलाई त भ्रष्टाच

बाँकी खित्का

हामी दलित दुईखुट्टा !

कुरा गर्नुहुन्छ र पनि ! केको यो जात र त्यो जात, यो दलित र त्यो दलित भनेर दलितका कुरा गर्नुहुन्छ ? आफ्नै जातिकाले आफ्नै जातिका हक अधिकारबाट पाउने भागबन्डा मुठ्याउँदै मुख मि

बाँकी खित्का