चोखो मायामा लौन नराम्ररी हारेको छु
आँसु बग्ने आँखाबाट रगत झारेको छु ।

उदारवादी हुँदाहुँदै रित्तियो जिन्दगी
आफूलाई मासु अन्त हाड पारेको छु ।

बुढाबुढी पन्छाएर तरुनीलाई काखमा
खोला कुवा इनार कति–कति तारेको छु ।

आलो काँच्चो मन परिपक्क जीवन
सर्छ भनेर ढुंगामा ज्यूँदो रूख सारेको छु ।

बुद्धको कोमल श्रीपेच पहिरिएर भए पनि
खुशीको खबर धेरैलाई रेटेर मारेको छु ।

गोरुको अनिकाल लाग्दा मेरो गाउँमा
हलो जोत्न भेडा बाख्रा खसी नारेको छु ।

समस्या लिइ आउँछन् हुलका हुल मान्छे
तिनलाई भोलि–भोलि भन्दै टारेको छु ।

तनहुँ