भीरमा उम्रिएको बिरुवा हुँ 
फुस्रा पात छन् मेरा ! 

चिल्ला पात भएका 
अग्ला रुखहरू सुन !
समथर मैदानमा उम्रिएका 
पारिलो चौतारीमा रोपिएका 
आँगनको मठमा पुजिएका 
धातुको गमलामा सजिएका 
घरको बगैँचामा गोडिएका 
मालीको स्याहार पुगेका
तरुण वृक्षहरू सुन ! 

म त ढुङ्गाको कापमा उम्रिएछु ! 
उजाड बगरमा उम्रिएछु ! 
रित्तो मरुभूमिमा 
कुनै सुदूर कन्दराको काखमा 
जलिरहेको मसानघाटमा 
ठूलो रुखको फेदमुनि उम्रिएछु !
मेरो केशमा
नयाँ पालुवाहरू सिउरिदिन 
वसन्त बाबाले बिर्सिएको छ ! 
मेरो हत्केलामा 
नयाँ कोपिलाहरू सजाइदिन 
शरद आमाले पनि बिर्सिएकी छ ! 
तर शिशिरका चिसा रातहरूमा 
सपना हराएको छैनँ मैले 
जीवन हराएको छैनँ ! 

अब हेरिराख— 
संसारका दुःखहरूलाई जितेर 
म कसरी यो चट्टानभित्र 
गाड्नेछु आफ्ना कलिला जराहरू ? 
हेरिराख— 
म कसरी उभिनेछु यो मरुभूमिमा 
र आफै बाँच्न सिक्नेछु ? 

भीरमा उम्रिएको बिरुवा हुँ 
फुस्रा पात छन् मेरा ! 

नागरिक अक्षर, २०७३ माघ १