पण्डित रजनीकान्त शर्मा !
यो घर कसको हो ?

पुर्खाको आत्मालाई सम्झेर
श्रद्धाको फूल चढाउँदा चढाउँदै 
पितृको पुण्य स्मृतिमा
आँसुको तर्पण दिँदादिँदै 
बिजुली चम्कियो आकाशमा !

के भयो तिम्रो धरतीमा ?
के भयो मान्छेको बस्तीमा ? 
सन्तानको मायाले पग्लेर 
धमिलो आकाशलाई तरवारले चिर्दै 
मरुभूमिको माटोलाई बन्चराले चिर्दै
उहिले उहिले सात पुस्ताअघिका 
बाजे, बजै र बराजुहरू 
फर्केर आए आँगनमा
र बास माग्न थाले !

हे छोराछोरीहरू !
प्यारा प्यारा सन्ततिहरू ! 
कुलका उज्याला दीपहरू ! 

तिमीहरूकै मायाले 
श्रद्धा र प्रेमको छायाले 
फर्केर आयौँ स्वर्गबाट !
फर्केर आयौँ नर्कबाट ! 
हामी फेरि बाँचेर आयौँ 
मृत्युलाई पनि जितेर आयौँ !

समय पानीझैँ बगेर गयो 
केही सम्झिए जस्तो लाग्छ
केही बिर्सिए जस्तो लाग्छ 
के तिमीहरूले अझै
नयाँ घर बनाएका छैनौ ?
के तिमीहरूले अझै 
नयाँ बाटो खनेका छैनौ ? 
यो पुरानो घर र पुरानो बाटो त 
हामीले बनाएका थियौँ !
भन यो बाटो कसको हो ?
भन यो माटो कसको हो ?

हामी त आज 
आफैले खनेको बाटोमा हिँड्दै 
फर्केर आयौँ आफ्नै घरमा !
हामी आज
आफ्नै हतियार र औजार बोकी
बास खोज्दै आयौँ 
आफैले बनाएको पुरानो गुँडमा ! 

(हे छोरानाति हो ! 
घरबेटी बाबु हो !
आँगनीमा देऊ न हामीलाई बास ...)

आँगनको डिलमा उभिएर
जङ्गली चराझैँ गीत गाइरहेका
यी प्राचीन मान्छेहरू को हुन् ?

शिरमा घाँसको मुकुट लगाएका
कम्मरमा सिरुपाते खुकुरी भिरेका
पिठिउँमा नुनको ढाकर बोकेका
हातमा खुँडा र धनुकाण लिएका
खुट्टाभरि हिलैहिलो लागेका
काँधमा खर्पन, कोदालो र हलो बोकेका
पसिनाले भिजेको भोटो लगाएका 
पितृहरूको लामो लस्कर देखेर
छोरा, नाति, पनाति 
र तिनका प्रिय धर्मपत्नीहरू
सबै आतङ्कित बने 
र घरको मूल ढोका थुनेर 
भित्र पसे ! 
.
पण्डित रजनीकान्त शर्मा ! 
यो घर कसको हो ?

काठमाडौं