Author Details

  • पर्शुराम पराजुली Total Record 28

    (संसारका सबै शरणार्थीहरूमा समर्पित छ– यो कविता)

    हिंस्रक राज्यसत्ता र समयको उत्ताउलो बाढीले
    बगाउँदै ल्याइपुर्याएको छ जसलाई यो बगरसम्म
    म त्यही अभागी रुख हुँ ।

    यात्री !
    उखेलेर हेर्नु न,
    माटोमुनि गाडिएका
    कुनै स्थायी जराहरू छैनन् मसँग ।
    मेरो ज्यानको मौलिक वासना
    पुछेर गएको छ उन्मत्त भेलले ।
    फूलहरू झारेर गएको छ– आँधीले ।
    बचेका केही पातहरू छन्
    जो मेरो छेउबाट गुज्रिनजाने बताससँग ठोक्किएर
    दुखका गीतहरू सुसेलीरहन्छन्
    चोटिल केही जराहरू छन्
    पीडाका कथाहरू सुनाइरहन्छन् ।

    यो अनिश्चित बगाइमा
    ढुङ्गामा बज्रिएको छु धेरैपटक
    र शरीरभरि घाउहरू बोकेर हिँडेको छु ।
    भूमरीहरूमा फसेको छु धेरैपटक
    र मस्तिष्कभरि रिङगटाहरू बोकेर हिँडेको छु ।
    मेरो खाली हाँगामा आएर
    चराहरू गीत गाउन नबसेको धेरै भयो
    जराकै ठेगाना हराएको म
    बिउको सपना नदेखेको धेरै भयो ।
    बिल्कुल फरक छ
    म उम्रिएको भूगोल
    र बग्दै बग्दै आएको यो सुख्खा ठाउँमा ।
    फरक छ
    मेरो सपनाको जङ्गल
    र बिपनाको यो उराठलाग्दो भूमिमा ।

    ज्यूँनका लागि केवल
    जन्मभूमिका प्रिय स्मृतिहरू बाँकि छन्
    नदीको किनारमा छु
    तर तृष्णामा बित्ने पलहरू बाँकि छन् ।
    कहिल्यै कहिल्यै नमेटिने
    अतितका भोकहरू पनि बाँकि छन् ।
    यात्री !
    आँधीहुरीको यो दुनियाँमा
    फेरि अर्को बाढी आउन सक्छ कुनै पनि समय
    र बगाउन सक्छ मलाई कतै पनि ।
    म एउटा पीडाको तमसुक
    बाढीको आदेशमा
    अर्को जाली हस्ताक्षर गर्नबाट जोगिनु छ
    अहिले त सङ्घर्ष गरिरहेछु–
    जराहरू गाड्न यो बन्जर भूमिमा ।

    यात्री !
    हेर्नू यो पृथ्वीमा
    कुनै दिन त म अवश्य उभिनेछु
    बाढीले नहल्लाउने भएर !
    हिंस्रक राज्यसत्ता र समयको उत्ताउलो बाढीले
    बगाउँदै ल्याइपुर्याएको छ जसलाई यो बगरसम्म
    म त्यही अभागी रुख हुँ ।